‘’Het is tijd voor Melles menuutje’’, roep ik terwijl een mechanic Popko’s wiebelende wiel wat vaster aan het zetten is.
“Willen jullie hier om de hoek wat skeers eten, wat verder op naar een winkelcentrum?” “Of onderweg iets randoms tegen het lijf lopen?” Het is al snel duidelijk, het wordt optie drie.
Na twee minuten op de snelweg slaan we linksaf richting Gichagiini. We eten wat onderweg en zijn op weg naar landweggetje C70. Ik heb nog geen idee wat ons te wachten staat maar één ding weet ik wel. We rijden dichte mist in, nog geen 50 meter zicht. Uit de mist doemen auto’s vol met geiten. Volgeladen trucks en ronkende motoren op. Het is mistig, heel mistig. Ik voel mijn achterwiel wegglijden en zet mijn motor snel een versnelling lager. Ik kijk in mijn spiegel en zie Stephan naar mij lachen… BAM ik vlieg over een verkeersdrempel heen. Ternauwernood blijf ik recht en rij ik verder de mist in. We zien niets maar ineens is daar een prachtig meer, de mist trekt op en de wereld lijkt open te gaan.
We zijn onderweg naar weg C70, ik weet niet wat daar is maar 1 ding weet ik wel! Op Google Maps staat een wandelpad dat 15 kilometer korter is. Volgens google maps is er een pad. Dus dan is het waar.
Het regent en als ik afgeslagen ben twijfel ik. Steil omhoog en alleen maar modder… Ik kijk de jongens aan, “Jij bent de gids” zegt Popko. Tja, dan gaan we maar. Ik zet mijn motor in de eerste versnelling en kruip langzaam omhoog. Ik zie de jongens in mijn spiegel zwabberen. Ik voel ook mijn eigen wiel wegglijden. Maar ja, ik ben de tour guide. Dus nu moeten we het pad overleven ook!
Glibberend en glijdend komen we halverwege bij een dorpje boven. Een vriendelijk opaatje staat ons met een brede grijns op te wachten en helpt ons aan een kopje melk thee. Ik hoop dat we niet door de modder naar beneden hoeven, dan gaan we echt uitglijden. “Nee, je hoeft alleen omhoog tot de hoofdweg”, zegt het opaatje. Wij knikken en brommen instemmend met deze info.
We gaan weer verder, en natuurlijk, na 500 meter moeten we steil omlaag. Zoveel modder, dit kan niet goed gaan denk ik. Maar ja ik ben de tour guide en we moeten door. Met de eerste versnelling in, mijn koppeling half dicht, rij op het aller aller langzaamste naar beneden. Ik voel mijn achterwiel steeds glijden en geef snel gas om mijn grip terug te krijgen. Na 10 minuten ploeteren hebben we het gered. Via een geasfalteerde weg rijden we verbaasde gezichten tegemoet, “MUZUNGU” hoor ik achter mij geroepen, terwijl ik weer een paar versnellingen omhoog ga.
Het is nog vroeg en er wacht ons een prachtige dag. Een prachtige meanderende weg die tussen de jungle en de dorpjes door slingert. Op en neer, hoogste versnelling en even echt Max verstappen op de motor spelen. Vrolijke zwaaiende gezichten, afgeladen trucks en lokale busjes, matatus, die met vrolijke deuntjes naast ons rijden. Wij zwaaien vrolijk terug terwijl we ons gas naar max draaien als aanloopje naar de volgende heuvel.
Mak en lamgeslagen komen we bij onze accommodatie. We gaan naar een paar kraampjes in de buurt. Bonen, linzen en sla met een opgerolde pannenkoek in een vork gestoken. Dat staat op het menu zegt de vrolijke eigenaar.
“Het eten kost steeds minder”, zegt Popko gekscherend, terwijl hij twee euro voor ons drieën afrekent.
“Vrij zijn hoeft niet duur te zijn, je hoeft er alleen maar voor te kiezen”, denk ik. En knik instemmend naar Popko.
